In de kunstwereld gaat veel geld om, sommige verzamelaars besteden kapitalen om zeldzame en interessante voorwerpen aan te schaffen. Die wetenschap trekt automatisch criminelen aan. Er zijn georganiseerde en gelegenheids diefstallen bekend.

In Nederland is er geen speciale afdeling binnen de politie die databanken bijhoudt over gestolen kunstvoorwerpen. In het verleden deed de C.R.I dat, die zijn gestopt met het vastleggen van gestolen kunst. Er is sinds de jaren '90 wel een internationaal register voor gestolen kunst; het Art loss Register (A.L.R.). Echter veel voorwerpen komen hier niet op voor. In de praktijk komt het er op neer dat kunst- en antiekhandelaren en veilinghuizen zelf de moeite moeten doen om te achterhalen of een object van diefstal afkomstig is.

Italie en Frankrijk zijn veel meer gespecialiseerd in het opsporen van gestolen kunst. Zelfs Scotland Yard heeft een eigen afdeling die zich alleen bezig houdt met opsporen van kunst en de daders van kunstdiefstal. Nederland blijft wat dat betreft ver achter.

Het klopt niet dat kunst vaak op bestelling gestolen wordt. Het komt zeker voor, echter op zeer beperkte schaal. Meestal gaat het om witwassen van zwartgeld. Gelegenheids diefstallen komen vaker voor maar even zo vaak komen deze dief(jes) er snel achter dat een bekend kunstwerk onverkoopbaar is.

Zeker 10% van alle gestolen kunstvoorwerpen komt uit kerken, z.g. religieus erfgoed. Daarom worden kerken ook steeds vaker beveiligd met alarm apparatuur. Kwalijke ontwikkeling dat dit noodzakelijk lijkt.

Juridisch gezien dient men in het algemeen rekening te houden met de wetgeving wanneer denkt in het bezit te zijn van gestolen goederen, kunst in dit geval. Artikel Sr. 416 (heling) kan van toepassing zijn. In dit wetsartikel staat echter wel duidelijk beschreven dat men wist (weet) dat het object door een misdrijf verkregen is.